Wpadliśmy do naszego “starego znajomego” Santiago. Niecałe 2 dni wypełnione po brzegi. Odwiedziliśmy konsula z Ambasadzie RP, który wsparł nas po pamiętnej kradzieży w Calamie. Właściwy człowiek na właściwym miejscu. Uczynny, przyjazny, zaangażowany, z powołaniem. Gdyby wszyscy urzędnicy państwowo byli tacy, Polska miałaby się lepiej.
Wieczorem ruszyliśmy na spacer w kierunku miejscowego targu i znanego nam wzgórza, jedynego zielonego miejsca w okolicy. Kiedy dzień miał się powoli ku zmierzchowi nagle rozległy się dźwięki syren policyjnych wozów, ulica została zamknięta, a z dala rozlegały się jakieś krzyki i skandowanie. Od razu poczułem, że trzeba tam być. Ktoś kto protestuje przeciwko ograniczeniom chilijskiego państwa jest mi jakoś bliski po parotygodniowych doświadczeniach w tym ciekawym kraju 😉
Okazało się, że Mapuche protestują przeciw zatrzymaniu jednej z liderek ich społeczności. Jako, że Indianie i ich prawa bliskie są naszym sercom od razu przyłączyliśmy się do manifestacji.
Za nami w wozach bojowych wolno podążali znani nam dotąd od innej strony Carabineros.
Następnego dnia znowu wróciliśmy w te same okolice, tym razem tym razem na największy chyba targ w Santiago, aby zakupić parę pamiątek. Wieczorem udaliśmy się z serwisem obiadowym do naszego chilijskiego przyjaciela, który najbardziej pomógł nam po zostaniu “z niczym” w Calamie.
Jeszcze ostatnie spotkanie z klimatami Santiago 😉
